GİRİŞ

Kulak infeksiyonları hem dış hem de orta kulak düzeyinde görülen ve tüm yaş gruplarını etkileyen önemli klinik problemlerdendir. Dış kulak yolu infeksiyonu (otitis eksterna), klinik pratikte sık karşılaşılan bir durum olup çevresel faktörler, lokal travma ve dış kulak yolu mikrobiyota bozulması ile ilişkilidir (1,2). Erişkin popülasyonda özellikle dış kulak yolu infeksiyonlarında Pseudomonas aeruginosa ve Staphylococcus aureus sıklıkla öne çıkan etkenler olarak bildirilirken (3,4), çocukluk çağında orta kulak ve üst solunum yolu infeksiyonları ile ilişkili olgularda Streptococcus pneumoniae öne çıkmaktadır; Streptococcus pyogenes ise daha düşük oranlarda ancak klinik olarak anlamlı bir etken olarak tanımlanmaktadır (3,5). Yaşa bağlı anatomik ve immünolojik farklılıkların yanı sıra çevresel maruziyet ve kolonizasyon paternlerindeki değişiklikler bu dağılım farklılığını etkileyebilir.

Mikrobiyolojik kültür ve antimikrobiyal duyarlılık testleri, kulak sürüntüsü örneklerinden infeksiyon etkeni mikroorganizmaların izolasyonunu ve uygun tedavi seçeneklerinin belirlenmesini sağlar. Literatürde, P. aeruginosa, S. aureus ve diğer bakterilerin yanı sıra, klinik olarak anlamlı mantarların da izole edildiği bildirilmiştir; bu durum kültür sonuçlarının yorumlanması ve antimikrobiyal tedavi stratejilerinin oluşturulmasında önemli rol oynamaktadır (3,4).

Antibiyotiklerin gereksiz reçetelenmesi, uygun olmayan spektrumlarda ilaçların tercih edilmesi ve önerilen doz ile tedavi sürelerine uyulmaması, kulak infeksiyonlarına neden olan başlıca patojenlerde artan antimikrobiyal direnç oranlarına yol açmış ve klinik yönetimi zorlaştıran önemli bir sorun hâline gelmiştir. Ampirik antibiyotik tedavisi, dirençli mikroorganizmaların varlığında tedavi başarısızlığına veya komplikasyonlara neden olabilmektedir. Bu nedenle, belirli bir sağlık merkezine ve bulunduğu coğrafi bölgeye ait etken dağılımı ile direnç profillerinin düzenli olarak izlenmesi, uygun tedavi seçimi açısından kritik öneme sahiptir (6,7). Antimikrobiyal direncin özellikle düşük ve orta gelirli ülkelerde önemli bir sorun olduğu ve kültür veya antibiyogram temelli tedavinin yeterince uygulanamadığı bildirilmiştir (8,9).

Kulak sürüntüsü örneklerinde, çocuk ve erişkin yaş grupları arasında etken dağılımı ve antimikrobiyal direnç profillerinin karşılaştırıldığı çalışmalar sınırlıdır. Bu bağlamda, retrospektif verilerle hem etken dağılımının hem de antimikrobiyal direnç profillerinin yaş gruplarına göre incelenmesi, klinik yaklaşımın iyileştirilmesine katkı sağlayabilir.

Bu çalışmanın amacı, üçüncü basamak bir eğitim ve araştırma hastanesinin mikrobiyoloji laboratuvarında Ocak 2020–Aralık 2025 tarihleri arasında kültüre gönderilen kulak sürüntüsü örneklerini değerlendirmek; etken mikroorganizmaların dağılımını ve antimikrobiyal direnç profillerini tanımlamak ve bu profilleri çocuk ve erişkin hasta gruplarında karşılaştırmaktır.

YÖNTEMLER

Bu retrospektif gözlemsel çalışma, Ankara ilinde bulunan üçüncü basamak bir eğitim ve araştırma hastanesinin Mikrobiyoloji Laboratuvarı’nda yürütüldü. Demografik veriler ve analiz sonuçları hastane bilgi yönetim sisteminden elde edildi. Çalışmada örneklem büyüklüğü önceden belirlenmedi ve Ocak 2020–Aralık 2025 tarihleri dâhil edilme kriterlerini karşılayan tüm çocuk ve erişkin hastalara ait kulak infeksiyonu ön tanısı ile alınan kulak sürüntüsü örneklerinin mikrobiyolojik verileri değerlendirildi.

Klinik alt tanılar (otitis eksterna, akut/kronik otitis media, vb.) laboratuvar kayıtlarında ayrıntılı olarak yer almadığından analizler “kulak infeksiyonu şüphesi” başlığı altında değerlendirildi. Hasta bazlı analiz yaklaşımı benimsendi; tekrarlayan örneklerin sonuçları etkilemesini önlemek ve ilk klinik başvuruyu yansıtmak amacıyla her hastaya ait yalnızca ilk sürüntü örneği tüm analizlerde değerlendirildi. Kültür sonuçlarına göre örnekler; üreme olmayan, normal kulak mikrobiyota elemanları üreyen ve patojen mikroorganizma üremesi saptanan örnekler olarak sınıflandırıldı. Patojen mikroorganizma üremesi saptanan örnekler, etken dağılımı ve antibiyotik duyarlılık analizlerinde değerlendirildi.

Kulak sürüntüsü örnekleri, ilgili kliniklerde görevli hekimler tarafından aseptik koşullar altında steril eküvyonlar kullanılarak alınmış olup en kısa sürede mikrobiyoloji laboratuvarına ulaştırılmıştı. Klinik Mikrobiyoloji Uzmanlık Derneği (KLİMUD) rehberinde (10) kulak sürüntüsü örneklerinin iki ayrı eküvyon ile alınması önerilmekle birlikte çalışmamızın retrospektif niteliğinden dolayı örnekler kliniklerden gönderildiği şekliyle değerlendirildi. Örnekler otore, kulak ağrısı, kulakta kızarıklık veya şişlik, işitme kaybı gibi klinik bulguların varlığında ya da ampirik tedaviye yanıt alınamayan olgulardan alınmış olup büyük bir bölümü tek steril eküvyon ile gönderildiği için Gram boyama ve kültür işlemleri aynı örnek üzerinden gerçekleştirildi.

Çalışma protokolü, Ankara Bilkent Şehir Hastanesi Tıbbi Araştırmalar Bilimsel ve Etik Değerlendirme Kurulu tarafından 28 Ocak 2026 tarih ve TABED 1/2105/2026 karar numarasıyla onaylandı.

Kültür-İnkübasyon Koşulları ve Mikroorganizma Tanımlaması

Kulak sürüntüsü örnekleri, %5 koyun kanlı agar (BioCell, İstanbul, Türkiye), çikolata agar (BioCell, İstanbul, Türkiye), MacConkey agar (BioCell, İstanbul, Türkiye) ve Sabouraud dekstroz agar (SDA) (BioCell, İstanbul, Türkiye) besiyerlerine ekildi. Ekim yapılan plaklar 37°C’de 24–36 saat aerobik koşullarda inkübe edildi. Üreme gösteren koloniler, koloni morfolojisi ve Gram boyama özellikleri açısından ön değerlendirmeye tabi tutuldu. Normal kulak mikrobiyotası ile uyumlu olarak değerlendirilen çoklu üremeler; koagülaz-negatif stafilokoklar, difteroidler (Corynebacterium spp.), Micrococcus spp., viridans grup streptokoklar ve tek başına klinik uyum olmaksızın düşük yoğunlukta üreyen Bacillus spp. gibi kommensal mikroorganizmaların polimikrobiyal ve baskın olmayan üremelerini kapsamaktaydı (10). Bu tür üremeler rutin laboratuvar uygulamaları doğrultusunda “karışık mikrobiyota” olarak raporlandı. “Patojen mikroorganizma üremesi” klinik olarak kulak infeksiyonu şüphesi ile gönderilen örneklerde, literatürde kulak infeksiyonları ile ilişkili olduğu bilinen mikroorganizmaların anlamlı kültür üremesi esas alınarak tanımlandı. Gram boyama bulguları kültür sonuçlarını destekleyici nitelikte değerlendirildi.

Klinik olarak mantar infeksiyonu düşünülen olgularda, aynı mantar etkeninin birden fazla örnekte izole edilmesi ya da birden fazla besiyerinde üreme göstermesi durumunda bu etkenler “patojen mikroorganizma” olarak kabul edildi. Bu kriterleri karşılamayan, tek örnekte izole edilen ve klinik bulgularla uyumsuz mantar üremeleri ise kolonizasyon olarak değerlendirildi ve analiz dışı bırakıldı.

İzolatların kesin tanımlanması, matriks aracılı lazer desorpsiyon/iyonizasyon uçuş zamanlı kütle spektrometrisi [matrix-assisted laser desorption/ionization time-of-flight mass spectrometry (MALDI-TOF MS)] yöntemi kullanılarak, VITEK MS sistemi (bioMérieux, Marcy-l’Étoile, Fransa) ile gerçekleştirildi.

Antimikrobiyal Duyarlılık Testleri

Antimikrobiyal duyarlılık testleri VITEK Compact otomatize sistemi (bioMérieux, Marcy-l’Étoile, Fransa) kullanılarak yapıldı. Antibiyotik duyarlılık sonuçları, her bir çalışma yılı için geçerli olan Avrupa Antimikrobiyal Duyarlılık Testleri Komitesi (European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST) sınır değerlerine göre yorumlandı.

İstatistiksel Analizler

Veriler SPSS 22.0 (IBM Corp., Armonk, NY, ABD) yazılımı ile analiz edildi. Tanımlayıcı istatistikler sayı (n) ve yüzde (%) olarak sunuldu. Kategorik değişkenlerin karşılaştırılmasında Fisher kesin testi kullanıldı; p<0.05 değeri istatistiksel olarak anlamlı kabul edildi.

BULGULAR

Çalışma Popülasyonu ve Demografik Özellikler

Ocak 2020–Aralık 2025 tarihleri arasında kulak sürüntüsü örnekleri değerlendirilen 440 hasta çalışmaya dâhil edildi. Hastaların 233’ü (%53) erkek, 207’si (%47) kadın olup 292’si (%66.4) erişkin, 148’i (%33.6) çocuktu. Çocuk grubunun yaş ortalaması 6.1 ± 5.7 yıl, erişkin grubunun yaş ortalaması 50.6 ± 18.4 yıl olarak hesaplandı.

Kulak sürüntüsü kültürlerinde patojen mikroorganizma üremesi saptanan hasta sayısı 196 (%44.5) olarak belirlendi. Bu hastaların 104’ü (%53.1) erkek, 92’si (%46.9) kadın, 127’si (%64.8) erişkin ve 69’u (%35.2) çocuktu.

Tablo 1. Kulak Sürüntüsü Örneklerinde Patojen Mikroorganizma Üreme Durumunun Demografik Özelliklere Göre Dağılımı, n (%)

Patojen mikroorganizma üremesi saptanmayan (üreme olmayan veya karışık mikrobiyota üremesi bulunan) hasta sayısı 244 (%55.5) idi. Bu grubun 129’u (%52.9) erkek, 115’i (%47.1) kadın olup 165’i (%67.6) erişkin ve 79’u (%32.4) çocuktu. Çalışma popülasyonunun demografik özellikleri Tablo 1’de sunuldu.

Patojen üreme saptanmayan örneklerin 108’inde (%44.3) karışık mikrobiyota üremesi, 136’sında (%55.7) ise üreme olmadığı belirlendi.

Mikroorganizmaların Dağılımı
(İzolat Temelli Analiz)

Tablo 2. Kulak Sürüntüsü Örneklerinden İzole Edilen Mikroorganizmaların Dağılımı

Patojen mikroorganizma üremesi saptanan örneklerden toplam 238 mikroorganizma izole edildi. İzolatların 212’si (%89.1) bakteri, 26’sı (%10.9) mantar olarak belirlendi. Bakteriyel izolatlar arasında en sık P. aeruginosa (%31.1) saptanmış olup bunu S. aureus (%21.8) ve S. pneumoniae (%7.1) izledi. Diğer bakteriyel etkenler arasında Proteus spp. (%5.5), S. pyogenes (%5.0) ve Klebsiella spp. (%5.0) yer aldı.

Mantar izolatları değerlendirildiğinde, Aspergillus spp. (%5.9) ve Candida parapsilosis (%5.0) en sık izole edilen etkenler olarak saptandı. İzole edilen mikroorganizmaların dağılımı Tablo 2’de sunuldu.

Çocuk ve Erişkin Hastalarda Mikroorganizma Dağılımı (Hasta Temelli Analiz)

Patojen mikroorganizma üremesi saptanan erişkin hastalarda en sık izole edilen etkenler sırasıyla P. aeruginosa, S. aureus ve Aspergillus spp. idi. Çocuk hastalarda ise en sık S. aureus, P. aeruginosa ve S. pneumoniae izole edildi.

Tablo 3. Kulak Sürüntüsü Örneklerinde Patojen Mikroorganizmaların Yaş Gruplarına Göre Dağılımı, n=196

Yaş gruplarına göre mikroorganizma dağılımı karşılaştırıldığında, P. aeruginosa erişkin hastalarda çocuklara kıyasla anlamlı olarak daha yüksek oranda saptandı (p=0.032). Buna karşılık S. pneumoniae (p=0.003) ve S. pyogenes (p<0.001) çocuk hastalarda erişkinlere göre anlamlı olarak daha sık izole edildi. Ayrıca Aspergillus spp. erişkin grupta anlamlı olarak daha yüksek oranda bulundu (p=0.003). S. aureus, Proteus spp., Candida parapsilosis ve Klebsiella spp. açısından yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde fark saptanmadı (p>0.05). Mikroorganizma dağılımına ilişkin veriler Tablo 3’te sunuldu.

Antimikrobiyal Direnç Profilleri

Kulak sürüntüsü örneklerinde en sık izole edilen bakteriler olan P. aeruginosa (n=74) ve S. aureus (n=52) izolatlarının ait antimikrobiyal direnç profilleri değerlendirildi.

P. aeruginosa izolatlarında en yüksek direnç oranı siprofloksasine karşı saptanmış (%47.3) olup bunu piperasilin-tazobaktam (%29.7), seftazidim (%27.0), sefepim (%24.3), imipenem (%23.0) ve amikasin (%13.5) izledi.

S. aureus izolatlarında ise sefoksitin direnci %36.5 ile en yüksek oranda belirlendi. Bunu eritromisin (%21.1), klindamisin (%17.3), trimetoprim-sülfametaksazol (%17.3), levofloksasin (%15.4), fusidik asit (%11.5) ve tetrasiklin (%9.6) izledi. İndüklenebilir klindamisin direnci çocuklarda %14.3, erişkinlerde %9.7 ve toplamda %11.5 olarak saptandı; gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde fark izlenmedi (p=0.68). Vankomisin, teikoplanin, linezolid ve daptomisin için direnç saptanmadı.

Tablo 4. P. aeruginosa İzolatlarında Yaş Gruplarına Göre Antimikrobiyal Direnç Oranları

Tablo 5. S. aureus İzolatlarında Yaş Gruplarına Göre Antimikrobiyal Direnç Oranları

Çocuk ve erişkin yaş gruplarına göre antimikrobiyal direnç oranlarının dağılımı Tablo 4 ve Tablo 5’te sunuldu.

İRDELEME

Bu çalışmada, üçüncü basamak bir merkezde 6 yıllık dönem için kulak sürüntüsü örneklerinde etken dağılımı ve antimikrobiyal direnç profilleri değerlendirildi. Kültür pozitiflik oranının %44.5 olması, kulak infeksiyonu ön tanısıyla değerlendirilen hastaların önemli bir bölümünde klinik olarak anlamlı patojen üremesi bulunduğunu göstermektedir. Tüm yaş gruplarında P. aeruginosa ve S. aureus ön planda idi; yaşa göre yapılan değerlendirmelerde etken dağılımı istatistiksel olarak anlamlı düzeyde farklılık taşıyordu; buna karşın antimikrobiyal direnç oranları açısından yaş grupları arasında istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir fark görülmedi. Bu bulgu ampirik tedavi yaklaşımlarının güncel ve yerel veriler doğrultusunda düzenlenmesi gerektiğini göstermektedir.

Çalışmamızda patojen mikroorganizma üremesi saptanan ve saptanmayan hastalar arasında cinsiyet ve yaş grubu (çocuk/erişkin) dağılımları açısından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde bir fark görülmedi. Bu bulgu, patojen üremesinin yalnızca demografik faktörlerle açıklanamayacağını; infeksiyon gelişiminde lokal predispozan faktörler ve çevresel maruziyetlerin daha belirleyici olabileceğini düşündürmektedir. Literatürde de kulak sürüntüsü ve kulak akıntısı kültürlerine dayalı çalışmalarda, yaş ve cinsiyet ile kültür pozitifliği arasında tutarlı bir ilişki gösterilemediği ve sonuçların merkezler arasında farklılık gösterdiği bildirilmiştir (11–13).

Çalışmamızda saptanan etken dağılımı, Türkiye’de üçüncü basamak merkezlerde bildirilen kulak kültürü sonuçları ile uyumludur. Günbey ve arkadaşları (3) yaptıkları çalışmada, kulak kültürlerinde Pseudomonas spp.’yi %30, S. aureus’u %31.5 oranında bildirmiştir. Benzer şekilde Çeviker ve arkadaşları (18) kronik otitis media olgularında P. aeruginosa oranını %42.4 olarak rapor etmiştir. Çalışmamızda da P. aeruginosa, erişkin hastalarda çocuk hastalara kıyasla istatistiksel olarak anlamlı düzeyde daha sık izole edildi (p=0.032). Literatürde erişkin yaş grubunda nemli ortam koşullarına maruziyetin, tekrarlayan lokal travmaların, kronik otit öyküsünün ve eşlik eden komorbiditelerin P. aeruginosa kolonizasyonu ve infeksiyonu açısından kolaylaştırıcı olduğu; bu durumun etkenin erişkin olgularda daha yüksek oranlarda saptanmasına katkı sağladığı bildirilmiştir (13–15).

Çalışmamızda S. pneumoniae (p=0.003) ve S. pyogenes (p<0.001) ise çocuk hastalarda erişkinlere kıyasla anlamlı düzeyde daha sık saptandı. Bu bulgu akut otitis media etiyolojisinde S. pneumoniae’nın önde gelen bakteriyel patojenlerden biri olduğunu bildiren sistematik derleme ve epidemiyolojik çalışmalarla uyumludur. Örneğin Tesfa ve arkadaşlarının (13) meta-analizinde çocukluk çağı otitis media olgularında S. pneumoniae önemli ve sık bildirilen etkenler arasında bildirilmiştir. Ayrıca Revai ve arkadaşlarının (16) çalışmasında nazofaringeal kolonizasyonun akut otitis media gelişiminde belirleyici rol oynadığı raporlanmıştır (16).

Mantar izolatlarının toplam izolatların %10.9’unu oluşturması dikkat çekici olup Aspergillus spp. ve Candida parapsilosis en sık izole edilen fungal etkenler olarak belirlendi. Aspergillus spp. izolasyonu erişkin hastalarda çocuk hastalara kıyasla anlamlı düzeyde daha yüksek idi (p=0.003) ve bu hastalarda ortanca yaş 59.5 yıl (IQR: 42.8–68.8) olarak saptandı. Bu bulgu, otomykozisin ileri yaş gruplarında daha sık görülebileceğini bildiren literatür ile uyumludur. Pradhan ve arkadaşları (17) ve Günbey ve arkadaşları (3), otomykozis olgularında ortalama yaşın 40’lı yaşlarda olduğunu rapor etmiştir.

Buna karşılık, C. parapsilosis izolasyonu erişkin hastalarda daha yüksek oranda gözlenmiş olmakla birlikte, bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildi (p=0.060). Literatürde Candida türlerinin kulak infeksiyonlarındaki rolüne ilişkin verilerin sınırlı olduğu ve yaş grupları arasında tutarlı bir fark gösterilemediği bildirilmiştir (15).

Antimikrobiyal direnç profilleri değerlendirildiğinde, P. aeruginosa izolatlarında siprofloksasin direncinin %47.3 gibi yüksek bir oranda saptanması klinik açıdan dikkat çekicidir. Türkiye’de yapılan bir çalışmada bu oran %38.3 olarak bildirilmiştir (18). Uluslararası literatürde ise direnç oranlarının merkezler arasında belirgin farklılık gösterebildiği; Wasihun ve arkadaşlarının (11) çalışmasında %37, Muluye ve arkadaşlarının (12) çalışmasında ise %16.7 olarak rapor edildiği görülmektedir. Çalışmamızda saptanan daha yüksek direnç oranı, üçüncü basamak merkez olan hastanemizde komplike olgular ile önceki antibiyotik maruziyeti bulunan hastaların daha sık değerlendirilmesi ile ilişkili olabilir.

Çalışmamızda, P. aeruginosa izolatlarında piperasilin-tazobaktam (%29.7), seftazidim (%27.0) ve sefepim (%24.3) direnç oranları, antipsödomonal β-laktamlara karşı klinik açıdan anlamlı bir direnç yükü bulunduğunu göstermektedir. Bu bulgu β-laktam antibiyotiklere karşı değişken ancak dikkat çekici direnç oranları sergileyen diğer çalışmalar ile uyumludur (11,13,14). Buna karşılık, amikasin direncinin %13.5 gibi görece düşük bir düzeyde saptanması, aminoglikozidlerin uygun endikasyonlarda ve duyarlılık sonuçları doğrultusunda P. aeruginosa infeksiyonlarında hâlen etkili bir tedavi seçeneği olabileceğini düşündürmektedir (12, 19).

Çalışmamızda S. aureus izolatlarında sefoksitin direncinin %36.5 olarak saptanması, klinik açıdan kayda değer düzeyde metisilin dirençli S. aureus (methicillin-resistant Staphylococcus aureus (MRSA)] varlığına işaret etmektedir. Türkiye’den bildirilen ve MRSA oranlarının %15–20 aralığında rapor edildiği kulak kültürü çalışmasıyla karşılaştırıldığında (3), çalışmamızda saptanan daha yüksek oran dikkat çekicidir ve bu durumun üçüncü basamak merkez olma, daha komplike olguların örnekleme dâhil edilmesi ile ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Uluslararası literatürde de kulak kültürlerindeki MRSA oranlarının merkezler arasında belirgin farklılıklar gösterebildiği bildirilmiş olup 2023 yılında Tanzanya’da üçüncü basamak bir hastanede yapılan çalışmada MRSA oranının %44 gibi yüksek bir düzeyde rapor edilmesi bu durumu desteklemektedir (20). Bu bulgu, özellikle sınırlı kaynaklara sahip sağlık sistemlerinde ve ampirik antibiyotik kullanımının yaygın olduğu merkezlerde MRSA prevalansının belirgin şekilde artabileceğini göstermektedir. Öte yandan, çalışmamızda vankomisin, teikoplanin, linezolid ve daptomisin için direnç saptanmamış olması, ağır seyirli kulak infeksiyonlarında kullanılan bu ajanların etkinliğini koruduğunu göstermekte olup bu bulgu glikopeptid ve oksazolidinon grubu antibiyotiklerin S. aureus’a karşı yüksek etkinliğini sürdürdüğünü bildiren literatürle uyumludur (21).

Çalışmanın bazı sınırlılıkları bulunmaktadır. Laboratuvar temelli olması ve retrospektif tasarımı nedeniyle klinik alt tanılar (otitis eksterna, akut veya kronik otitis media, vb.) ayrıntılı olarak sınıflandırılamadı ve infeksiyon-kolonizasyon ayrımı klinik verilerle desteklenemedi. Ayrıca hastaların önceki antibiyotik kullanımı, komorbiditeleri ve infeksiyonun klinik şiddeti gibi potansiyel karıştırıcı faktörler analiz edilemedi. Çalışmanın tek merkezli olması da bulguların farklı düzeydeki sağlık kuruluşlarına ve farklı coğrafi bölgelere genellenebilirliğini sınırlamaktadır. Daha geniş örneklemli, çok merkezli ve prospektif çalışmalara gereksinim bulunmaktadır. Ayrıca kültür örneklerinin bir kısmının ampirik tedaviye yanıt alınamayan olgulardan gönderilmiş olması olasıdır; bu durum direnç oranlarının toplum genelini tam olarak yansıtmasını sınırlayabilir. Buna karşın, 6 yıllık bir dönemi kapsaması ve antimikrobiyal direnç oranlarının çocuk ve erişkin yaş gruplarına göre ayrı ayrı değerlendirilmiş olması çalışmanın güçlü yönleridir.

Sonuç olarak, bu çalışma kulak sürüntüsü örneklerinde etken dağılımının yaş gruplarına göre farklılık gösterebildiğini, ancak antimikrobiyal direnç oranlarının çocuk ve erişkin hastalar arasında benzer olduğunu ortaya koymaktadır. P. aeruginosa ve S. aureus’un tüm yaş gruplarında öne çıkan etkenler olması ve özellikle P. aeruginosa’da florokinolon direncinin, S. aureus’ta ise yüksek MRSA oranlarının saptanması, kulak infeksiyonlarında ampirik tedavi yaklaşımlarının standart algoritmalar yerine güncel ve yerel mikrobiyolojik veriler doğrultusunda şekillendirilmesi gerektiğini göstermektedir. Yaş gruplarına göre yapılan karşılaştırmalı analizler, çocuk ve erişkin hastalarda etken spektrumunun farklılaştığını ortaya koyarak klinik karar süreçlerine katkı sağlayabilecek önemli bilgiler sunmaktadır. Bu bağlamda, düzenli mikrobiyolojik sürveyansın sürdürülmesi ve lokal direnç verilerinin klinik pratiğe entegrasyonu, kulak infeksiyonlarının etkin yönetimi açısından kritik öneme sahiptir.